Trump grijpt Maduro in zijn kraag, Poetin lukte dat niet met Zelensky…

Weet U het nog, 24 februari 2024? Poetin startte zijn Blitzkrieg in Oekraïne, zijn plan was om het land binnen een week op de knieën te krijgen. Één van de onderdelen van het ’Kremlin-masterplan’ was een snelle arrestatie (of het vermoorden) van de top van het Oekraïense regeringsapparaat. President Zelensky moest zo snel mogelijk worden uitgeschakeld, waarna de Oekraïense strijdkrachten én de bevolking snel een Russische hegemonie zouden accepteren.

Poetin ging niet over één nacht ijs, hij stuuurde naast eigen paratroopers,Spetsnaz-commando's, Wagnerhuurlingen én een elite-eenheid van de Tsjetsjeense leider Tamzan Kadyrov op Zelensky en zijn staf af. Maar ondanks deze inzetten kwamen de aanvallers niet voorbij de bewaking van het presidentiële paleis in Kiev. De bedoeling was - in het meest ideale scenario - Zelensky en zijn hoogste regeringsfunctionarissen gevangen te nemen om ze daarna zo snel mogelijk te vervoeren naar het nabij gelegen vliegveld Hostomel. Russische paratroopers zouden tot de arrivering van de gearresteerde Zelensky het vliegveld inmiddels in handen hebben, zodat een snelle vliegtuigtransfer naar Moskou zou kunnen worden uitgevoerd. Inderdaad, ’zou’, want Russische commando’s bleken niet in staat het vliegveld onder controle te krijgen. In plaats hiervan werd de landingsbaan door Oekraïense militairen vernield. Hiermee viel Poetin’s plan in duigen, helemaal nadat een militair Russisch konvooi - op weg naar Kiev - vakkundig werd uitgeschakeld door Oekraïens afweergeschut en de inzet van straaljagers. Zelensky filmde zichzelf met zijn mobiele telefoon voor het presidentieel paleis waarbij hij klip en klaar aangaf niets te willen weten van een Amerikaans aanbod om hem stante pede te evacueren. Inmiddels hebben zijn destijds gebruikte woorden geschiedenis geschreven: ’the fight is here; I need ammunition, not a ride’

Bijna 4 jaar later heeft Rusland de Donbas in zijn geheel niet eens kunnen veroveren en moest het zich nota bene terugtrekken uit de regio rond de stad Charkiv. In plaats van Oekraïne onder de voet gelopen te hebben heeft Poetin slechts circa 19 % van het Oekraïense grondgebied in handen (in dit percentage bevindt zich tevens de Krim, goed voor 5% van het totaal). Tot nu zijn er minstens 300.000 Russische militairen gesneuveld, aan Oekraïense kant zijn er minstens 100.000 gedode militairen te betreuren. Waarschijnlijk komen de getallen aan beide zijden hoger uit, duidelijk is in ieder geval dat de Russen veel meer manschappen verloren hebben dan de Oekraïeners. Kortom, het grote trotse Russische leger slaat al 4 jaar achter elkaar een grote flater….

Tja, dan Trumpie’s militaire avonturen in Venezuela. Na de - letterlijke - afgang van de Verenigde Staten in Afghanistan had het MAGA-project zo langzamerhand wel een duwtje in de rug nodig. Trump mag naar eigen zeggen tot nu toe wel 7 oorlogen beëindigd  hebben, de (Amerikaanse) Jan met de Pet weet er echter niet één uit het hoofd op te noemen. Dan maar aanvallen moet Trump gedacht hebben. Met uitgekookte militaire precisie wisten Amerikaanse Commando’s president Nicolás Maduro en zijn vrouw Cilia Flores te arresteren. Ze werden meteen op transport gezet naar New York, waar het echtpaar werd vastgezet in een beruchte gevangenis in diezelfde stad. Da’s andere koek dan die amateuristische pogingen van het grote Russische leger in Oekraïne, nietwaar? Kortom, petje af voor de Amerikaanse ’intelligence’ en militaire uitvoering!

Dat Maduro is geveld is op zichzelf goed nieuws, alles wat er achteraan komt is echter only bad news. Trump is er namelijk in het geheel niet op uit dat Venezuela zich richting een democratische staatsvorm begeeft. Het gaat in de eerste en laatste plaats om Amerikaanse oliebelangen, die moeten worden zeker gesteld. Daarvoor heeft Trump al een geschikte kandidaat gevonden in de persoon van vicepresidente Delcy Rodríguez. Zij was jarenlang een vertrouweling van Maduro en - niet oninteressant - tevens de minister van olie. Trump was er als de kippen bij om haar op het schild te hijsen, de recente Nobelprijswinnares en de belangrijkste oppositieleidster María Corina Machado liet hij niet alleen links liggen maar verguisde haar zelfs. Badinerend zei hij het volgende over haar: ’het is een erg aardige vrouw, maar ze geniet geen respect in het land’.

De conclusie kan nu al worden getrokken dat Trump in het geheel niet uit is op een democratische transitie in Venezuela, hij acht een betrouwbare partner waarmee (olie)zaken gedaan kunnen worden veel belangrijker. Inmiddels wordt Delcy Rodríguez alweer geflankeerd door de minister van binnenlandse zaken, ene Díosdado Cabello, niet toevallig is deze man verantwoordelijk voor de al jarenlang durende repressie in Venezuela. Trump en zijn trawant, de minister van buitenlandse zaken Marco Rubio zal het echter allemaal een worst zijn.

De enige vraag die nog overblijft of het Trump ook een worst zal zijn als China Taiwan binnenvalt en daar het bestuur overneemt. Of als Poetin besluit het NAVO-land Estland met een invasie te ’trakteren’. Zowel Poetin als Xi Jinping kunnen namelijk op basis van de aanval van de VS op een soevereine natie concluderen dat zij, afgaande op dit precedent andere soevereine staten mogen binnenharken. Bovendien, Taiwan wordt door het overgrote deel van landen (aangesloten bij de VN) niet eens als onafhankelijke, staat erkent.

Nee, het lijkt er niet op dat de Venezuela en de 8 miljoen diaspora-Venezolanen een stap voorwaarts kunnen maken richting een enigszins functionerende democratie in hun land.Trump schoffeert de internationale rechtsorde met zijn voeten,die rechtsorde dreigt een dweil te worden onder hem. Ach, wat een onzin verkoop ik eigenlijk, de internationale rechtsorde is feitelijk immers al weggevaagd door Trump door de oude Monroe-doctrine nieuw leven in te blazen (en op basis van deze doctrine Venezula binnen te vallen). Hij noemt deze met enig understatement  dan ook de ’Monroe-doctrine 2.0.’

Wat hield de oorspronkelijke Monroe-doctrine in? In 1823 verklaarde de toenmalige Amerikaanse president James Monroe het volgende: ’het totale Amerikaanse continent (dus Noord- Midden- en Zuid-Amerika) behoren tot de Amerikaanse invloedssfeer, Europese landen die in dit werelddeel nog belangen en machtsposities bezitten, moeten hier zo snel mogelijk afstand van doen.’ De ’deal’ was dat de VS zich niet zouden bemoeien met oorlogen op het Europese continent en de bestaande (koloniale) belangen van Europese landen in de rest van de wereld. In feite betekent de ’Monroe-doctrine 2.0.’ dat Europa er alleen voor staat ten aanzien van Russische én Chinese dreiging en al helemaal met betrekking tot de Oekraïne-oorlog.

Nou, lekker dan, zou ik zeggen. Het is de harde realiteit waar wij als Europenan mee worden geconfronteerd. Hopen op een Democratische winst tijdens de mid terms elections aanstaande november helpt ons misschien een beetje, maar niet meer dan dat. We moeten er van uit gaan dat de VS definitief een andere richting hebben gekozen, het is niet anders. Overigens, hopen op iets anders? Europa kan hopen tot het een ons weegt. Wat er na dat wanhopig hopen overblijft? Europa als een openluchtmuseum voor Chinese en Amerikaanse toeristen. Europa wordt - als er niks verandert - één groot Madurodam. Met kleine vliegveldjes, kleine huisjes, kleine molentjes en een mooi (klein) borstbeeldje van de huidige NAVO Secretaris-Generaal Mark Rutte. Welke tekst er onderaan het borstbeeldje is te vinden: ’Daddy Trump's gift to The Netherlands’......